Opowieści Nodusia

  Smok Lodor i Ogród Tysiąca Pomysłów, czyli o tym, że pomysły lubią tych, którzy nie próbują ich złapać Pamiętasz jeszcze Lodora? No pewnie, że pamiętasz. To ten smok, który zamiast ogniem zionął mrozem. Ten sam, z którego śmiały się inne smoki. Ten, który chciał ogrzać zziębniętego wróbla, a niechcący zamroził go na całą zimę. I ten, który uciekł aż na drugi koniec świata, gdzie przez przypadek stworzył Biegun Południowy i odkrył, że to, co całe życie uważał za swoją największą wadę, było komuś bardzo potrzebne. Od tamtej pory wiele się zmieniło. Ale nie myśl sobie, że od razu wszystko zrobiło się łatwe. Skądże znowu. Lodor nadal zionął mrozem. Nadal zamiast rozpalać ogniska robił z kałuż ślizgawki. Nadal zdarzało mu się zamrozić garnek z zupą, kiedy chciał ją tylko ostudzić. Różnica była jedna: już się tego nie wstydził. Ba! Czasem nawet robił to specjalnie. Latem dzieci z pobliskich wiosek przybiegały do jego jaskini. — Lodorze! Zrób lodową górkę! — ...

 Był sobie młody pies husky o imieniu Noduś. Mieszkał w niewielkiej dolinie otoczonej górami i lasami. Uwielbiał odkrywać nowe ścieżki, zadawać pytania i pomagać innym, ale często miał wrażenie, że świat jest zbyt skomplikowany. Kiedy coś mu się nie udawało, zastanawiał się, czy kiedykolwiek stanie się naprawdę odważny i mądry. Nie wiedział jeszcze, że pewnego dnia zostanie Strażnikiem Światów. Pewnego wieczoru, gdy niebo rozświetliły tysiące gwiazd, zauważył niezwykłe zjawisko. Nad starym kamiennym kręgiem unosiły się cztery migoczące świetlne bramy. Z każdej dochodził inny zapach, inna melodia i inna opowieść. Na środku kręgu pojawił się srebrzysty kompas. – Każdy Strażnik Światów najpierw musi zostać Strażnikiem własnego serca – wyszeptał tajemniczy głos. – Aby to osiągnąć, musisz odnaleźć cztery cnoty. Noduś ostrożnie zrobił krok ku pierwszej bramie. Rozdział I. Tajemnica ulicy Baker Street Po drugiej stronie panowała mgła. Kamienne ulice, gazowe latarnie i stukot końskich kop...

Białe Skarpetki Jeżyka Kolczatka W samym środku Leśnej Doliny mieszkał mały jeżyk o imieniu Kolczatek. Był bardzo ciekawy świata, lubił zadawać pytania i próbować nowych rzeczy. Najbardziej jednak lubił... białe skarpetki. Tak, dobrze przeczytaliście. Każdego ranka zakładał mięciutkie, śnieżnobiałe skarpetki, nawet wtedy, gdy inne zwierzęta nosiły brązowe, zielone albo wcale żadnych. Pewnego dnia Lisek zachichotał: – Ale dziwnie wyglądasz! – Wszyscy noszą inne skarpetki – dodała Sroczka. – Powinieneś się trochę wstydzić. Kilka zwierzątek zaczęło się śmiać. Kolczatek spuścił głowę. Spojrzał na swoje białe skarpetki i pomyślał: – Może naprawdę jest ze mną coś nie tak... Następnego dnia zostawił je w domu. Ale chociaż wyglądał tak jak inni, wcale nie był szczęśliwszy. Kilka dni później w Leśnej Szkole odbyły się zajęcia z budowania mostów z patyków. Kolczatek bardzo się starał. Most zawalił się. Zbudował drugi. Ten też się rozpadł. – Ale z ciebie niezdara! – zaśmiał się Kret. – Jak można ...

Lustra Pokoleń Minęło wiele miesięcy od chwili, gdy Liwia, Teodor, Mira i Niko przywrócili pokój w Królestwie Jednego Brzasku. Mosty znów łączyły miasta, dzieci bawiły się razem, a dorośli odbudowywali domy i ogrody. Pewnego ranka mieszkańcy zauważyli jednak coś niepokojącego. Ludzie nie przestawali sobie pomagać, ale coraz częściej przestawali się rozumieć. Młodzi mówili: – Starsi ciągle powtarzają, że dawniej wszystko było lepsze. — Nigdy nie chcą próbować nowych rzeczy. Starsi odpowiadali: – Młodzi niczego nie szanują i myślą tylko o sobie. — Młodzi tylko patrzą w ekrany. — Nie potrafią cierpliwie pracować. Słowa te rozchodziły się po królestwie niczym zimny wiatr. Najpierw ucichły wspólne rozmowy. Potem wspólne święta. Aż w końcu wnuki zaczęły odwiedzać dziadków coraz rzadziej. Nikt się nie kłócił. Ale między ludźmi wyrastały niewidzialne mury. Pewnego wieczoru rodzeństwo odwiedził mag Aldren. Tym razem wyglądał na bardziej zatroskanego niż kiedykolwiek. – Pokój można stracić n...

Beni i sekret spokojnego spojrzenia W samym sercu zielonej dżungli mieszkał szympans o imieniu Beni. Nie był ani największy, ani najsilniejszy. Nie skakał najwyżej i nie biegał najszybciej. Zwierzęta mówiły jednak, że posiada niezwykły dar – potrafił znajdować rozwiązania tam, gdzie inni widzieli tylko przeszkody. Pewnego ranka mała małpka Miki usiadła pod wielkim drzewem i rozpłakała się. – Nic mi się nie udaje – szlochała. – Za każdym razem, gdy próbuję dosięgnąć owoców, są za wysoko. Im bardziej się spieszę, tym bardziej się denerwuję. Beni usiadł obok niej. – Opowiedz mi, co zrobiłaś. – Skakałam. Potem skakałam jeszcze wyżej. A później jeszcze szybciej. – I co się stało? – Zmęczyłam się... Beni uśmiechnął się łagodnie. – Czasem największym pomocnikiem nie są szybkie ręce, lecz spokojna głowa. Zaprowadził Miki pod wysokie drzewo. Obok leżały dwie gałęzie. – Spróbuj jeszcze raz – powiedział. Małpka znów zaczęła skakać. – Stop – zatrzymał ją Beni. – Zamknij na chwilę oczy. Weź spokojn...

 Noduś – Strażnik Światów i Cztery Klucze Dobra Pewnej spokojnej nocy Noduś siedział na szczycie Wieży Strażników. Przed nim unosiła się Księga Światów – stara jak czas, pełna opowieści o krainach, w których dobro i zło nieustannie ścierały się ze sobą. Nagle cztery strony księgi rozbłysły jednocześnie. – To nigdy wcześniej się nie zdarzyło... – szepnął Noduś. Na kartach pojawiły się cztery słowa: Sprawiedliwość. Współczucie. Uczciwość. Szacunek. Złoty kompas, który zawsze wskazywał drogę między światami, zaczął obracać się tak szybko, że zamienił się w świetlisty wir. – Ktoś próbuje odebrać mieszkańcom światów ich najcenniejsze wartości – zrozumiał Noduś. – Muszę odnaleźć Cztery Klucze Dobra. I bez chwili zwłoki wkroczył do pierwszego portalu. Rozdział I Strażnik Zielonego Lasu Noduś znalazł się w rozległym lesie. Mieszkańcy żyli w strachu przed bogatym zarządcą zamku, który zabierał im niemal wszystkie plony. – Takie jest prawo! – wołali strażnicy. – Ale czy każde prawo jest spra...

Haru i Skrzydła Tysiąca Zgięć Dawno temu, pośród kwitnących wiśni i gór spowitych poranną mgłą, istniała niezwykła kraina zwana Origami no Kuni – Królestwem Składanego Papieru. Domy miały dachy przypominające złożone wachlarze, mosty wyglądały jak delikatne harmonijki, a mieszkańcy wierzyli, że każda kartka papieru skrywa własnego ducha. W niewielkiej wiosce mieszkał chłopiec o imieniu Haru. Miał dobre serce, wielką wyobraźnię i marzył o tym, by pewnego dnia zostać Strażnikiem Skrzydeł – kimś, kto potrafił tworzyć papierowe ptaki i samoloty niosące ludziom nadzieję. Jednak Haru miał pewien problem. Gdy tylko coś mu się nie udawało, od razu gniotł kartkę i wyrzucał ją do kosza. – Nigdy nie będę tak dobry jak inni... – powtarzał ze smutkiem. Pewnego wieczoru, podczas Święta Latających Lampionów, spotkał staruszka w słomkowym kapeluszu. Był to legendarny Mistrz Akira, o którym mówiono, że potrafi usłyszeć szept papieru. Mistrz podał Haru śnieżnobiałą kartkę. – Ta kartka nie chce być ideal...