Opowieści Nodusia

 Borys i Jezioro Prawdziwej Wartości W Dolinie Srebrnej Rzeki mieszkał młody bóbr o imieniu Borys. Był pracowity, ciekawy świata i marzył o tym, by pewnego dnia zostać najlepszym budowniczym tam w całej okolicy. Każdego ranka obserwował starsze bobry. Jedne budowały ogromne tamy, inne potrafiły przewidywać nurt rzeki, a jeszcze inne były podziwiane przez wszystkich mieszkańców doliny. Borys bardzo chciał być taki jak one. Pewnego dnia postanowił samodzielnie zbudować swoją pierwszą dużą tamę. Pracował od świtu do zmierzchu. Układał gałęzie, wzmacniał brzegi i starannie planował każdy szczegół. Kiedy skończył, był z siebie dumny. Niestety w nocy przyszła burza. Silny nurt porwał część konstrukcji, a rano tama była uszkodzona. Borys długo patrzył na zniszczenia. — Jestem beznadziejnym bobrem — westchnął. — Gdybym był naprawdę zdolny, moja tama by przetrwała. Przez kolejne dni chodził smutny i przygnębiony. Gdziekolwiek spojrzał, widział bobry lepsze od siebie. — Tamten buduje szybcie...

Beni i sześć pytań, które prowadzą do prawdy Od czasu, gdy mieszkańcy dżungli poznali sekret spokojnego spojrzenia, coraz częściej przychodzili do Beniego nie tylko z kłopotami, ale również z pytaniami. Bo Beni odkrył coś niezwykłego. Nie wszystkie problemy dało się rozwiązać silnymi rękami ani sprytnym pomysłem. Czasem największym wyzwaniem było... odróżnienie prawdy od tego, co tylko wyglądało na prawdę. Na pniu przed swoją chatką wyrył kiedyś krótkie zdanie: „Wątpię, więc szukam prawdy.” A pod nim dopisał: „Nie po to, by nikomu nie ufać, lecz po to, by wiedzieć, kiedy warto pytać.” Pewnego ranka przyszła do niego młoda surykatka Tola. – Beni! Wszyscy mówią, że na drugim końcu dżungli pojawiło się Drzewo Spełnionych Życzeń! Kto dotknie jego pnia, temu już nigdy niczego nie zabraknie! – Naprawdę? – zapytał spokojnie Beni. – Tak! Słyszeli to wszyscy! – A od kogo usłyszałaś ty? Tola zamilkła. – Właściwie... od lemura. – A lemur? – Od papugi. – A papuga? – Nie wiem... Beni uśmiechnął się...

  Mruczek – Kot do Specjalnych Pomruczeń i tajemnica Przystani Bliskości Tego dnia w gabinecie prywatnego detektywa panowała niezwykła cisza. Mruczek siedział w swoim ulubionym fotelu z łapami opartymi o biurko i marszczył czoło tak mocno, jak potrafią marszczyć je tylko bardzo poważni detektywi. Przed nim leżała kartka. Na kartce było napisane: Sprawa numer 427. Po chwili kot dopisał jeszcze: Bardzo tajemnicza. Potem długo przyglądał się napisowi. — Teraz wygląda znacznie bardziej detektywistycznie — mruknął z zadowoleniem. W tej samej chwili ktoś zapukał. — Proszę! Drzwi uchyliły się bardzo ostrożnie. Do środka weszła niewielka sójka. Miała błękitne piórka na skrzydłach, trochę potargany ogonek i oczy, które wyglądały tak, jakby od kilku dni próbowały być dzielne. — Dzień dobry... Jestem Stasia. Mruczek zeskoczył z krzesła. — Witaj. Widzę, że przyniosłaś bardzo ciężką sprawę. Sójka zdziwiła się. — Skąd pan wie? Kot uśmiechnął się. — Bo czasami największych ciężarów nie widać. Nos...

 Noduś Strażnik Światów i Cztery Drogi Serca Po wielu niezwykłych przygodach Noduś zrozumiał, że bycie Strażnikiem Światów nie polega jedynie na odwiedzaniu odległych krain. Prawdziwa misja zaczynała się tam, gdzie serca istot powoli zapominały o tym, co najważniejsze. Pewnego wieczoru Kryształowy Kompas, który prowadził Nodusia między światami, rozbłysnął czterema promieniami. Każdy miał inny kolor. – Nadszedł czas Czterech Prób – powiedział cichy głos. – Musisz odnaleźć Wolność, Sprawiedliwość, Honor i Odwagę. Ale pamiętaj... nie są to skarby, które można zdobyć mieczem. Noduś poprawił płaszcz, spojrzał w gwiazdy i ruszył w drogę. Pierwszy świat – Dolina Wolności Trafił do zielonej doliny, gdzie wszyscy mieszkańcy byli bardzo podobni do siebie. Mówili tym samym głosem, nosili jednakowe ubrania i bali się mieć własne zdanie. Na wzgórzu stał stary wilk. – Dlaczego wszyscy są tacy smutni? – zapytał Noduś. – Bo pomylili wolność z posłuszeństwem – odpowiedział wilk. – Są przekonani, ż...

Dolina Trzech Praw Na krańcu świata istniała Dolina, której nie można było odnaleźć na żadnej mapie. Mówiono, że wszystko, co w niej żyje, rozwija się zgodnie z Trzema Prawami. Nie ustanowił ich żaden król ani czarodziej. Były starsze od gór, rzek i gwiazd. Pewnego dnia do Doliny przybył młody wędrowiec. Chciał poznać jej tajemnicę, bo słyszał, że mieszkające tam zwierzęta żyją spokojniej niż gdziekolwiek indziej. Najpierw spotkał starego dęba. – Dlaczego jesteś taki silny? – zapytał. – Bo nie próbuję być sosną – odpowiedziało drzewo. – Korzenie nie udają gałęzi, a liście nie próbują kierować korzeniami. Każda rzecz staje się sobą tylko wtedy, gdy jest zgodna z prawdą o swojej naturze. Wędrowiec ruszył dalej. Nad strumieniem zobaczył wilka pijącego wodę obok jelenia. Gdy ugasili pragnienie, każde poszło swoją drogą. – Dlaczego nie walczyliście? Wilk uśmiechnął się. – Świat zna walkę, ale nie wszystko musi być walką. Dobro nie polega na tym, że wszyscy są tacy sami. Polega na tym, że ka...

  Salamandra Salka i Most z Cudzych Uczuć Dawno temu, na skraju Szmaragdowego Lasu, płynął cichy strumień. W jego przejrzystych wodach mieszkała mała salamandra o złocistych plamkach. Miała na imię Salka . Salka była ciekawa świata, odważna i pełna energii. Bardzo lubiła rozmawiać z innymi zwierzętami, ale często wpadała w kłopoty. Nie dlatego, że chciała zrobić komuś przykrość. Po prostu nie rozumiała, co czują inni. Pewnego dnia spotkała małego Jeżyka. – Zobacz, jaki śmieszny masz nos! – zawołała Salka i roześmiała się. Jeżyk nic nie odpowiedział. Opuścił głowę i odszedł. – Ale o co mu chodzi? Przecież tylko żartowałam! – zdziwiła się salamandra. Innym razem Wiewiórka przez cały ranek budowała zapas orzechów. – Chodź się bawić! – zawołała Salka. – Nie mogę, muszę skończyć. Salka przewróciła oczami. – Ale jesteś nudna! Wiewiórka zrobiło się bardzo przykro. Coraz częściej zwierzęta mówiły między sobą: – Salka jest niegrzeczna. – Jest niewrażliwa. – Myśli tylko o sobie. Salamandra s...